Transcutane elektrische zenuwstimulatie (TENS) werkt volgens de principes van pijnmodulatie via zowel perifere als centrale mechanismen. Door middel van laagspannings elektrische impulsen via elektroden op de huid activeert TENS grote gemyeliniseerde A-bètavezels, die de overdracht van nociceptieve signalen door de dorsale hoorn van het ruggenmerg remmen, een fenomeen dat wordt beschreven door de poortcontroletheorie.
Bovendien kan TENS de afgifte van endogene opioïden, zoals endorfines en enkefalinen, stimuleren. Deze stoffen verminderen de pijnperceptie verder door zich te binden aan opioïde receptoren in zowel het centrale als het perifere zenuwstelsel. De onmiddellijke pijnstillende effecten kunnen zich binnen 10 tot 30 minuten na aanvang van de stimulatie manifesteren.
Kwantitatief gezien hebben klinische studies aangetoond dat TENS kan leiden tot een statistisch significante verlaging van de VAS-score, doorgaans tussen de 4 en 6 punten. Variaties zijn echter afhankelijk van de individuele pijndrempel, de specifieke pijnaandoening die wordt behandeld, de plaatsing van de elektroden en de stimulatieparameters (bijv. frequentie en intensiteit). Sommige studies suggereren dat hogere frequenties (bijv. 80-100 Hz) effectiever kunnen zijn voor de behandeling van acute pijn, terwijl lagere frequenties (bijv. 1-10 Hz) een langer aanhoudend effect kunnen hebben.
Al met al is TENS een niet-invasieve aanvullende therapie bij de behandeling van acute pijn, met een gunstige verhouding tussen voordelen en risico's, terwijl de afhankelijkheid van farmacologische interventies wordt geminimaliseerd.
Geplaatst op: 29 november 2025
