Transkutanöz Elektrikli Sinir Stimülasyonu (TENS), hem periferik hem de merkezi mekanizmalar aracılığıyla ağrı modülasyonu prensiplerine göre çalışır. Deriye yerleştirilen elektrotlar aracılığıyla düşük voltajlı elektriksel uyarılar vererek, TENS, omuriliğin dorsal boynuzundan nosiseptif sinyallerin iletimini engelleyen büyük miyelinli A-beta liflerini aktive eder; bu olgu, kapı kontrol teorisiyle açıklanmaktadır.
Ayrıca, TENS, hem merkezi hem de periferik sinir sistemlerindeki opioid reseptörlerine bağlanarak ağrı algısını daha da azaltan endorfin ve enkefalin gibi endojen opioidlerin salınımını tetikleyebilir. Anlık analjezik etkiler, uyarımın başlamasından 10 ila 30 dakika sonra ortaya çıkabilir.
Klinik çalışmalar, TENS'in VAS skorlarında istatistiksel olarak anlamlı bir azalmaya yol açabileceğini göstermiştir; bu azalma genellikle 4 ila 6 puan arasında değişmekle birlikte, bireysel ağrı eşiklerine, tedavi edilen spesifik ağrı durumuna, elektrot yerleşimine ve stimülasyon parametrelerine (örneğin, frekans ve yoğunluk) bağlı olarak farklılık gösterebilir. Bazı çalışmalar, daha yüksek frekansların (örneğin, 80-100 Hz) akut ağrı yönetimi için daha etkili olabileceğini, daha düşük frekansların (örneğin, 1-10 Hz) ise daha uzun süreli etkiler sağlayabileceğini öne sürmektedir.
Genel olarak, TENS, akut ağrı yönetiminde invaziv olmayan yardımcı bir tedavi yöntemi olup, farmakolojik müdahalelere olan bağımlılığı en aza indirirken olumlu bir fayda-risk oranı sunmaktadır.
Yayın tarihi: 29 Kasım 2025
